Bloggers

<< Terug naar home | Bloggers

Posted by Ak Ajans Nederland
May 19, 2015

Hoe Bloedbroeders het publiek misleiden

De documentairereeks “Bloedbroeders” gaat over 2 Nederlanders waarvan hun afkomst in Turkije ligt die op zoek gaan naar de waarheid omtrent de gebeurtenissen van 1915. Als een persoon geïnteresseerd in de gebeurtenissen keek ik er dan ook nogal naar uit om een soort historisch debat erover te zien en hoe Sinan en Ara met elkaar zouden discussiëren. Na de eerste en tweede aflevering echter te hebben gezien raakte ik me echter bewust van dat het eerder en jammer genoeg meer een serie was die voornamelijk gefixeerd was op hun persoonlijke geschiedenis dan een zoektocht naar de waarheid.

Er wordt naar mijn mening te vaak de nadruk gelegd op het Armeniërs versus Turk debat in tegenstelling tot het is het een genocide of niet vraagstuk wat mij toch ontevreden achterliet. Hoe je er ook naar kijkt, de gebeurtenissen zijn gebeurt en of het nu de intentie van een bepaalde overheid was of niet zal waarschijnlijk niets aan hun leed die ze hebben meegemaakt veranderen. Helaas zag ik dat deze documentairereeks voornamelijk juist gebruik maakte van deze gevoelens wat mij er naar toe dreef om dit stuk te schrijven waarin ik de zaken die zij als historische feiten zien bekritiseer.

Tijdens de eerste aflevering wordt er voornamelijk gepraat met Turken uit de Turkse gemeenschap en Armeniërs uit de Armeense gemeenschap. Toen ik de documentaire bekeek raakte ik namelijk redelijk geïrriteerd en niet vanwege de historische fouten die ze maakten, ik had namelijk eerder een documentaire verwacht waar er objectief naar de genocide onderzoek zou worden gedaan en niet zou worden gespeeld met emotie’s maar dat is puur mijn eigen mening omtrent de zaak. Het is irrationeel om een soort schuldgevoel te hebben vanwege de actie’s van een groep mensen net als dat het irrationeel is om trots te zijn op de actie’s of prestaties van een andere individu puur vanwege het feit dat jullie dezelfde nationaliteit of etniciteit hebben.

GRENS GESLOTEN DOOR WEDERZIJDSE HAAT

Sinan Can begint met de geschiedenis te vertellen:

“Door wederzijdse haat en wantrouwen is die grens dicht.” 

Oftewel heeft Sinan Can hier totaal niets over opgezocht oftewel doet hij dit puur expres. De grens tussen Armenië en Turkije zit niet potdicht vanwege de wederzijdse haat en wantrouwen, Turkije was zelfs 1 van de eerste landen die Armenië erkende. Vanwege de agressieve invasie en etnische zuivering die de Armeense overheid begin in Nagoro Karabach dat tot heden wordt beschouwd als territorium van Azerbeidzjan heeft Turkije vervolgens de grenzen voor zijn Oosterse bondgenoot dichtgegooid. De Turkse overheid is sindsdien bereidt om de grenzen terug te openen nadat Armenië minstens 1 van de 7 districten die het nog na buiten Nagoro Karabach bezet verlaat.

Bron: http://asbarez.com/131798/davutoglu-spells-out-precondition-for-opening-border-with-armenia/

ONTKENNING DEEL VAN DE TURKSE IDENTITEIT

Vervolgens gaan ze op bezoek bij een expert genaamd “Ton Zwaan” die even vermeldt dat de Turkse overheid zich sinds 1923 bezig heeft gehouden met een ontkenningspolitiek, wat redelijk fout is gezien dat het verhaal van de genocide pas opkwam tijdens de jaren 70′, tijdens de kemalistische periode was er dan geen enkele beschuldiging tegenover de Turkse overheid vanwege deze massamoorden. Tevens is het ook belangrijk om op te merken dat het genocide verhaal veel vaker in de Armeense gemeenschap wordt besproken dan in de Turkse gemeenschap, dit heeft trouwens ook een doel die de Britse historicus Andrew Mango ook uitlegt:

“De armeense bevolking kon het niet echt bevatten dat ze het grootste deel van hun historische grondgebied verloren, zelfs al waren zij hier de minderheid.

Na de Tweede Wereldoorlog begonnen nationalisten in de Armeense diaspora [geïnspireerd uit de herstelbetalingen van Duitsland aan Israël] te eisen dat Turkije deze deportaties als een daad van genocide moest zien.

Om hun zaak aandacht te laten brengen pleegden gewelddadige Armeense nationalisten aanslagen over de hele wereld tegenover Turkse diplomaten.

Het objectief van deze genocide beschuldigingen is ook gewoon politiek geinspireerd. Dit is duidelijk en ze hebben dan ook meer dan 1 doel. Hun ene doel is om de Armeense natie die over de gehele wereld verspreid is bij elkaar te houden. De Armeense “genocide” zit dan ook fundamenteel vast aan de Armeense identiteit.

Hun andere doel is om de fouten van de Armeense nationalisten te doen vergeten, wat er ook gebeurde met de Armeense bevolking indertijd was het resultaat van de misrekeningen van hun nationalistische leiders.”

TURKSE DODEN WORDEN MAGISCH GENOEG ARMEENSE

Ara Halici krijgt tevens bij hun bezoek een boek mee en begint er direct in te lezen, om het dramatische effect te versterken wordt er vervolgens een enge toon bij toegevoegd en wat verschrikkelijke achtergrondbeelden. Op precies (21:56) zie je direct een foto op de achtergrond waarvan de kijker dan meekrijgt dat het Armeniërs zijn die door Turken zijn afgeslacht.

web234qwefvdsa cref

Het feit erachter is dat deze vrouwen en kinderen eigenlijk Turkse vrouwen en kinderen zijn in Kars, Subatan 1918 die door de Dashnak’s werden afgeslacht. http://armenians-1915.blogspot.com/2008/05/2448-closer-look-at-armenian-photo.html

HITLER QUOTE

Sinan Can gaat vervolgens op bezoek bij een Armeense herdenking waarin de Hitler quote wordt gebruikt en alhoewel Sinan later in de afleveringen continu kritisch is over de Turkse historici geeft hij hier geen enkel vorm van kritiek, of dit nou zou zijn omdat hij het niet wist of expres deed is aan de lezers hier om zelf te bepalen. De waarheid echter achter deze quote is dat hij niet authentiek is

LACK OF EVIDENCE SUGGESTS THE SPEECH IS FALSE

Dr. Heath Lowry wrote after looking through the Nuremberg trials for proof of this quote:

Dr. Heath Lowry wrote:

The address was never accepted as evidence in this or any other session of the Nuremberg Tribunal.

There was an attempt to have the quote inserted into the Nuremberg Trials, but the tribunal rejected it because it was a incoherent merger of two Hitler speeches acquired from questionable sources.

Nuremberg trial officials located the true speeches of Hitler during this time and admitted it into evidence. None of them mention Armenians.

 

Aflevering 2

Tijdens de 2de aflevering komen ze in de Bilgi universiteit paar “experts” tegen, deze onder andere de socioloog Taner Akcam die hier werd voorgesteld als een historicus en de turkoloog Erich Jan Zürcher samen met 2 andere “experts”. Ze maken direct afspraken met de “experts” en spreken met Taner Akcam.

Wanneer ze dan praten over Sultan Abdülhamit II maken ze dan de misleiding waarover ik wil praten, tijdens de documentaire worden de nationalistische groeperingen gelijk de ARF beschreven als louter een reactie op het onrecht van de Hamidiaanse regime. De waarheid ligt echter nogal anders, de Tanzimat hervormingen (1839-1856) die civiele gelijkheid gaven aan alle onderdanen van het Ottomaanse rijk werden doorgezet onder het regime van Sultan Abdülhamit II. Hoewel hij de democratische constitutie van 1876 afschaftte in 1878 schaftte hij niet de constituties van de niet moslims af, met in het bijzonder de zeer liberale Armeense constitutie van 1863.

Vervolgens, wat best raar is voor een Sultan die vol paranoia zou zitten tegenover met name de Armeense christenen, had hij zelfs verschillende Armeense Ottomanen op hoge positie’s, Vahan Dadian Effendi was bijvoorbeeld de ondersecretaris van de ministerie van Justitie, Michael Portaklian Pasja de minister van financiën en de minister van de bevolkingsregister was tevens ook een Armeniër genaamd Hakob Effendi. Hij ging zelfs zo ver dat zelfs zijn privédoctors Armeniërs waren, Michael Khorassandjian; Antranik Kritshikian en Tikran Pechtilmadjian.

Een typisch antwoord daarop zou namelijk dan ook zijn (en dat vermelden ze later in de documentaire nog ook) dat de Armeniërs in Istanbul het goed deden maar de Armeniërs in Oost-Anatolië juist in een “soort hel zouden” leven. Echter tonen de verslagen van de Russische Generaal Mayewsky dat zelfs in Oost-Anatolië de Armeense bevolking in zijn geheel zich in een betere (economische) situatie bevonden dan de lokale moslims. Zelfs in de  administratie van Oost Anatolië en Syrië waren de Armeniërs even gerepresenteerd als in de administratie van Istanbul.

(zie Mesrob K. Krikorian, “Armenians the Service of Ottoman Empire. 1860-1908”, London-Boston: Routledge, 1977).

Ara Halici gaat vervolgens verder en zegt dat de Sultan speciale Koerdische militie’s oprichtten om te gaan plunderen en moorden. Geen idee maar ik zou hier graag een bron bij willen zien staan of wat meer uitleg hoe de Sultan dit precies beval. Wat echter interessant is dat Ara Halici hier compleet een deel omdraait en juist zegt dat de Armeense revolutionairen “terug vochtten”. Dit is een totale misinterpretatie van de gebeurtenissen, het is niet om de misdaden gepleegd door de Hamidiye troepen goed te praten maar het is toch belangrijk om op te merken dat het juist de Armeense revolutionairen een grote Koerdische stam aanvielen om dit soort massamoorden te provoceren, indien zo iets zou plaatsvinden zou het Europees publiek geschokt raken en zo de regeringen een reden geven om een interventie te rechtvaardigen om eens en vooral met de grote Oosterse Kwestie af te rekenen. Het gebeurde echter niet.

Dit heeft tevens niets te maken met het rechtvaardigen van de misdaden die werden gepleegd door de bepaalde groepen grotendeels ongeschoolde moslimbevolking of de irreguliere troepen tegenover de onschuldige christelijke apolitieke Armeniërs, het is echter wel belangrijk om een context erbij te nemen. Namelijk dat het proberen om een interventie te rechtvaardigen altijd een essentieel deel was van het Armeense revolutionaire gedachtegoed.

Dit werd ook in het dagboek van de Britse consul Robert Graves in Erzurum bevestigd:

“They counted upon the proneness to panic of the Sultan, and the stupidity, misplaced zeal or deliberate malevolence of the local authorities to order and carry out unnecessarily punitive measures, which would degenerate into massacre as soon as the fanaticism and blood-lust of the ignorant Turk and Kurd populations had been sufficiently aroused. Then would come the moment for an appeal to the signatory Powers of the Treaty of Berlin to intervene and impose upon the Sultan such administrative reforms as would make life at least endurable for his Armenian subjects. They were quite cynical when remonstrated with on the wickedness of deliberately provoking the massacre of their unfortunate fellow-countrymen, with all its attendant horrors, without any assurance that the lot of the survivors would be any happier, saying calmly that the sacrifice was a necessary one and the victims would be “Martyrs to the National Cause.” ”

Later in de documentaire zou de dood van Hrant Dink naar voren komen, die ze heel zwakjes hebben weggeknipt. In de documentaire wordt namelijk de enige reden voor zijn moord aangegeven dat hij zou streven voor de erkenning van de Armeense genocide, de waarheid is echter dat hij een uiterst controversiële uitspraak had gedaan:

“Het Armeense bloed is vergiftigd met het Turkse.”

Vervolgens gaat Sinan verder met zijn introductie over de Jonge Turken. Hij noemt hier fout de comité van eenheid en progressie en de Jonge turken door elkaar, de jonge Turken waren niet dezelfde groep als de comité en de comité was maar een kleine groep binnen die groep Ottomaanse liberalen.

BALKANOORLOGEN EN DE MYTHE VAN HET TURKS NATIONALISME

web243qfwvdsff

Hoewel het redelijk irrelevant is moeten we toch blijven een oog houden op details, Ara Halici zegt dan ook “Edirne was het laatste bastion.” Wat feitelijk onjuist is gezien het Bulgaarse leger eigenlijk deze stad ook in handen kreeg, pas tijdens de 2de Balkanoorlog zou het Ottomaanse rijk deze stad nog terug verkrijgen. Ara Halici gaat dan vervolgens verder

“De Armeniërs hadden hier niets mee te maken, moesten die dan de prijs betalen ?”

Ik zal eerst beginnen met de zin dat de Armeniërs hier niets mee te maken hadden:

Tijdens de Balkanoorlogen deden de dashnaks maar graag mee met de oorlogen tegenover de Ottomaanse rijk. Verschillende Dashnak leden gelijk Andranik Ozanian vochten mee in het Bulgaarse leger samen met Garegin Nezdeh die dan als diende als een commandant van de Armeense versterkingstroepen, voor deze acties kreeg hij zelfs de Bulgaarse kruis van moed. Het zeggen dat de Armeniërs er niets mee te maken hadden is dan gewoonweg fout.

Moesten die dan de prijs betalen ? 

Hier misleid hij het publiek echter, hoewel de Armeense revolutionaire federatie (Dashnak) samenwerkten met de Jonge Turken tijdens de 1908 revolutie waren de Armeense Hunchak rebellen sinds 1909 al anti Ottomaans. In het manifest van de Hunchak partij stond namelijk letterlijk: “De tijd voor een algemene revolutie zal zijn wanneer een vreemde macht Turkije van buiten aanvalt. De partij zal dan inwendig in opstand komen.”

Maar dit gebeurde niet openlijk, de dashnaks wisten al tijdens de balkanoorlogen dat het Ottomaanse rijk te zwak was om hun belangen te verdedigen en keerde zich vervolgens om naar Rusland.

Bedros Kapamacıyan

web23qfewvadscx

Eén van deze scheuren was de moord op Bedros Kapamacıyan bijvoorbeeld — Bedros was een Ottomaanse Armeen die van 1908 tot 1912 de burgemeester van de stad Van was.

In het Ottomaanse Rijk was de stad Van een belangrijke stad. Kapamacıyan werd hier een welvarende man door de textielhandel. Hij werd uiteindelijk burgemeester van de stad in februari 1908.In 1912 werden er branden aangestoken in Armeense wijken in Van. Dashnak leden stuurden brieven naar Europese kranten dat de Moslims in Van de Christenen wilden vermoorden. Hierop bracht de burgemeester een onderzoek uit waarin naar voren kwam dat de branden waren aangestoken door Armeense rebellen van de Armeense Revolutionaire Federatie (Dashnak). Het Ottomaanse Rijk was op dat moment op het westelijke front verwikkeld in de Balkan-oorlogen.

Daar werden nieuwe staten gevormd zoals Bulgarije, Macedonië, en Albanië. De Dashnak rebellen hoopten dat zij een Armenië zouden kunnen vormen, ondanks dat 75% van het gebied moslim was, en staken de branden in Armeense wijken aan hopend dat het een opstand zou veroorzaken. Zij waren op z’n zachtst gezegd dus niet blij met de onderzoeksresultaten van Bedros Kapamacıyan. De Armeense Revolutionaire Federatie (Dashnak) vond dat de burgemeester “verraad” had gepleegd door de waarheid naar boven te brengen. Hierop werd deze Ottomaanse Armeniër vermoord door de Armeense Revolutionaire Federatie.

En tot slot werden er zelfs wapens onderschept die de Armeense revolutionairen in het rijk wouden binnensmokkelen;

“The Armenian revolutionary committees were instrumental in thearming of the Armenian community in eastern Anatolia. In July 1914the Ottoman consulate in Kars intercepted a telegram outlining the smuggling of 400 rifles into the Elesskirt valley.”

http://www.tc-america.org/media/Ericson_militarypolicy1915.pdf

Toen de Ottomaanse regering hierachter kwam vroegen ze eerst aan de Armeense partijen om gewoon loyaal te blijven, maar toen ze bleven opmerken dat zelfs in de zomer van 1914 de ARF en verschillende andere Armeense organisatie’s vrijwilligers aan het rekruteren waren voor het Russische leger boden ze de ARF een deal aan: samen met het Ottomaanse leger tegenover de Russen vechten en daarvoor in de ruil een autonoom gebied te verkrijgen. De ARF weigerde en ging vervolgens verder met hun activiteiten tegenover het Ottomaanse rijk. Wanneer de Ottomaanse regering dan voor het laatst aanbood aan de ARF om neutraal te blijven was “het gewenste antwoord niet gegeven.” volgens kapitein Leghazarof, een officier van de Armeense generale staf tijdens de Eerste Wereldoorlog. Natuurlijk wordt er geen enkel woord gespendeerd om dit allemaal uit te leggen en wordt de schuld puur bij het idee van homogene Turkse staat gelegd.

Turks, Ottomaans en Armeense nationalisme

Tijdens de documentaire wordt de basis gelegd voor de genocidale plannen als een gevolg van de Ottomaanse regering die een pure etnisch Turkse staat wouden creëren

Eerst moeten we begrijpen dat het Turks nationalisme maar sinds 1918 opkwam tijdens de Turkse onafhankelijkheidsoorlog en de overheersende ideologie van de comité van eenheid en vooruitgang nog steeds het Ottomanisme was. Het Ottomanisme was een ideologie die streefde naar gelijke rechten voor alle verschillende etnische en religieuze minderheden, deze organisatie had dan ook verschillende christelijke, joodse, Koerdische, Tsjerkessische en Armeense leden die zelfs tot de top behoorden in tegenstelling tot de Armeense revolutionaire federatie die geen enkele Turk zelfs als lid had. Wat ook nog interessant is om op te merken dat deze Armeense revolutionaire federatie nog daarbovenop fel racistisch was.

web23qfewds3te

Dit hier is Mikael Varandian, de hoofdideoloog van de Dashnak partij in 1900 tot 1930.

Volgens hem waren Turken gewoon “primitieve en nomadische stammen”, “gelijk een gigantische parasiet”, “die onbekwaam was om iets te produceren, assimileren en die enkel heerste door te consumeren, andere tot slaaf te maken of te vernietigen.” Die “enige vorm van cultuur weigerde” en de “Slavische, Griekse en Armeense culturen verwoestte of ten minste verlamde. De Armeense natie heeft altijd al weerstand getoond tegenover deze ras die enkel en alleen werd geleid door verraad en misdaden. De wereld moet afkomen van dit kwaad, en voor de kalmte moet de Turkse natie onderdrukt worden.”

Bronnen;
The “Clean-Fighting Turk”. Yesterday, Today and Tomorrow, (London: Spottiswoode, Ballantyne & C°/Armenian Bureau Publications), 1918, p. 3. Mikael Varandian, L’Arménie et la question arménienne, (Laval: G. Kavanagh & Cie), 1917, pp. 23-30.

Dit soort racisme werd zelfs na de eerste wereldoorlog verspreid, de Armeense bureau in Groot-Brittannië verklaarde namelijk dat ook
“Al deze Turkse-Tataarse stammen hebben een vooraanstaande plaats gekregen op de zwarte lijst van de menselijke geschiedenis.”

Dit soort extremistische racisme kwam echter niet eens voor bij de tak van de comité die het Pan Turkisme aanhingen.

web13fweqadrf
Daarvoor moeten we eerst en vooral moeten we de comité van eenheid en vooruitgang begrijpen, een partij die niet een homogene mening over verschillende zaken had en zeker niet wanneer het kwam op het etnisch Pan-Turkisme. Er waren inderdaad bepaalde leden van deze partij gelijk de Koerdische Ziya Gökalp die naar een soort Turan streefde. Sindsdien hebben verschillende academici gelijk er ook in de documentaire wordt verteld het verhaal aangenomen dat de reden voor de Armeense genocide zou zijn omdat de Ottomaanse rijk het land (met name Anatolië wou omvormen tot een etnisch Turks gebied).

Een Armeense academici Kazarian, schreef dat hij “de filosofische basis voor de uitroeiing van de Armeniërs legde.” De realiteit is echter dat Ziya Gökalp alleen maar over een soort Turan praatte in zijn gedicht Turan en de principes van het Turkisme, in een zeer apolitieke manier. Hoe hij praat over het Turks nationalisme is voornamelijk als “het delen van educatie en cultuur.”

Wat compleet verschillend was van de andere soorten nationalisme’s indertijd, hij geloofde namelijk dat iemand deel van deze Turan kon worden door “educatie in zijn waarden en niet door bloed of geweest.” Zijn theorie was nooit racistisch, als het ware konden afrikanen zelfs Turks worden indien ze zich assimileerden in de Turkse cultuur.

Verder is het op te merken dat dit soort nationalisme pas met de Kemalistische beweging startte in de 1920′ en niet sinds 1909. Voor de rest is het ook nog op te merken dat de overgrote meerderheid van de comité streefde naar een soort Ottomanisme waarin iedereen gelijk was ongeacht geloof of etniciteit, het pan Turkisme was daar in tegen maar een kleine en marginale beweging gelijk de Britse historicus Norman Stone ook vaststelde.

“ONMOGELIJK OM MET CHRISTENEN SAMEN TE LEVEN” CUP (VOLGENS AKCAM)

Vervolgens laten ze dan alweer de socioloog Taner Akcam spreken die verteld dat de comité van eenheid en vooruitgang een beslissing maakte waarin ze verklaarden dat ze niet met de christenen konden samenleven. Ik vraag mij af met welke bron hij deze verklaring ondersteunt want in de praktijk lag de realiteit veel anders.

De Armeense christen Oskan Mardikian die tevens lid was van deze comité werd zelfs een minister in 1913 en de Armeense Bedros Hallaçyan die al de vice president van het Ottomaanse parlement was werd zelfs verkozen tot een lid van de centrale comité binnen de comité van eenheid en progressie in 1913. Het is dan ook redelijk onlogisch om te zeggen dat de comité van eenheid en progressie een soort anti christelijke of anti Armeense politiek sinds 1913 uitvoerde. Zelfs de Arabische christen Süleyman Butani (1856-1925) werd de minister van handel in 1913-1914 totdat hij zijn ontslag indiende, niet vanwege een gevolg van turkificatie maar puur vanwege zijn mening dat de Ottomaanse regering uit de Eerste Wereldoorlog zou moeten blijven.

Aflevering 3 (http://bloedbroeders.vara.nl/media/337275)

In aflevering 3 bespreken Sinan en Ara hoe de comité van eenheid en progressie geraakt werd door de nederlagen in de Balkanoorlogen. Dit volgens de “experts” die ze hier aan het woord laten zouden de jonge Turken hebben geïnspireerd om het Ottomaanse rijk tot een zuiver etnische staat om te vormen.

Sinan Can spreekt en praat over “bijna 2 miljoen christelijke Armeniërs.” Nu hangt het er vanaf wat je zou omschrijven als “bijna” maar het aantal bedroeg zich ongeveer rond de 1.7 miljoen volgens de Ottomaanse demograaf Justin Mccarthy:

web13fweqacdwqsx

De andere statistieken kunt u hier terugvinden (eerst jaartal, bron en aantal Armeniërs)

1895 /Francis de Presence/ 1,260,000
1896/ Felix Weber/ 1,000,000
1901 H. F. B. Lynch: 1,325,006
1901 Ludovic de Constenson: 1,383,779
1905 Ottoman State Census 1,294,851
1910 Encycloapedia Britannica (Year 1910) 1,500,000
1912 Marcel Leart (Kirkor Zöhrap) 1,018,000
1912 British Blue Book 1,056,000
1913 Armeense Patriarch 1,915,651
1913 Ludovic de Constenson: 1,056,000-1,400,010
1914 Richard Hovannisian: 1,500,000-2,000,110
1914 Daniel Panzac 1,500,000-1,600,013
1914 Justin McCarthy 1,698,303
1914 Ottoman Empire Census 1915: 1,229,716
1914 Patriarch Ormanian 1,579,000
1914 J. Lepsius 1,600,000
1914 Christopher V. Walker 1,500,000-2,000,000
1914 Stanford J. Shaw 1,294,851
1914 David Magie 1,479,000
1914 Clair Price 1,500,000
1914 Vital Cuinet 1,475,000
(Asian territories)
1914 Hrant Pastirmadjian 2,100,000
1914 Alexander E. Powell 1,500,000
1914 Arshak Chobanian 2,380,000
1910 Encycloapedia Britannica 1,500,000
1915 New York Times (Oct 22, 1915) 1,200,000
1917 Russian Official Statistics 1,700,000
1918 Encycloapedia Britannica (Year 1918) 2,000,000
1918 A. A. Lalaian 885,000 (enkel in Armenie)
1919 A. Aharonian and Bohos Nubar 1,400,000
1919 Akaby Nessibian 1,080,000
1920 Ohannes Katchaznuni 1,000,000 (na de emigratie)
1920 Kevork Aslan 1,800,000
1921 Near East Relief Report 1,000,000

De meeste bronnen spreken hier van rond de 1.700.000 Armeniërs en gezien Justin Mccarthy de meest vooraanstaande demograaf is van het Ottomaanse rijk en er nog geen academisch onderbouwde review is gepubliceerd rondom zijn werken kunnen we ervan uitgaan dat zijn werken het meest betrouwbaar zijn.

Ambassadeur Morgenthau

web213qefwvdrsfd

Het verhaal van de Amerikaanse ambassadeur Morgenthau wordt al voor verschillende redenen niet meer serieus genomen door verschillende historici, en dat ook voor goede redenen. De hoofdreden voor deze beschuldiging is namelijk zijn subjectiviteit en gewoon het simpele feit dat hij het grootste deel nooit zelf heeft geschreven.

Pro-Oorlogspropaganda:

Morgenthau geloofde namelijk, net als de machtsgeile Amerikaanse president Wilson dat de VS mee moest doen met zijn geallieerde bondgenoten tegenover de Centrale machten tijdens de Eerste Wereldoorlog. De meeste Amerikanen natuurlijk waren hier tegen om hun kinderen naar een oorlog te sturen waar ze niets mee te maken hadden op een ander continent. Om de Amerikaanse bevolking dat toch te mobiliseren moesten ze pro oorlogspropaganda thuis verspreiden.

De ambassadeur hemzelf schreef tevens brieven naar de Amerikaanse president waarin hij zei dat hij plande om een boek te schrijven over de situatie in het Ottomaanse rijk met het doel “om hun te overtuigen dat het noodzakelijk is om oorlog te voeren totdat we de overwinning hebben.” Hij schreef tevens ook nog “we moeten een overwinning winnen voor de oorlogspolitiek van de overheid.” Dit boek zou later bekend staan als “Ambassadeur’s Morgenthau’s verhaal”.

Wat verder nog interessant is om op te merken is dat het boek zelfs niet door hem werd geschreven maar door 2 van zijn Armeense secretarissen, 1 ervan die Hagop S. Andonian heette, dezelfde persoon achter de beruchte “Andonian documenten” van een hooggeplaatste Ottomaanse officier genaamd Naim Bey, wiens leven nooit is bewezen en hoogstwaarschijnlijk niet authentiek is. Dat dit boek trouwens werd geschreven door zijn 2 Armeense secretarissen gaf hij nog zelfs een toe in een brief die hij stuurde naar zijn familie.

“I have really found it impossible to sit down and dictate a letter quietly. So I have instructed Andonian to take my diary and copy it with some elaborations of his own. Of course this relieves me of any responsibility for any errors”

Contradicties

Buiten zijn pro oorlogspropaganda, zijn er ook verschillende contradictie’s aan te kaarten in “zijn” werken. Op een gegeven moment zei hij dan bijvoorbeeld:

“Ik kan persoonlijk getuigen dat het hem niets boeide waarvoor de Islam stond, en net gelijk de meeste leiders van zijn partij haatte hij alle religie’s. ‘Ik haat alle priesters, rabbijnen en imam’s’ vertelde hij mij eens.”

In zijn echte dagboek schreef hij echter het omgekeerde, de enige keer dat hij dat Talaat Pasja en religie’s bij elkaar noemde was op 10 julie, 1914 wanneer hij schreef. “Talaat vertelde mij dat hij het meest toegewijd was aan religie in zijn gehele kabinet.” 

Dit soort contradicties doen ons vermoeden dat de meeste van zijn quotes of citaties die in zijn werken staan grotendeels onbetrouwbaar zijn, echter worden deze citatie’s tijdens de documentaire door Ara Halici gewoonweg gebruikt alsof het een betrouwbaar stuk is.

Slag om Sarikamis

web3qrefwvsd4wgsfd

Vervolgens praten ze over de slag rond Sarikamis, Ayhan Aktar, dezelfde historicus die zijn “professionaliteit” al bewees rond het verhaal van Torosyan,  verteld hoe de slag verliep. Hij verteld hoe Enver Pasja de militaire blunder beging en de schuld (zonder enige verwijzing naar de contributies van de Armeense soldaten aan de Russische kant) bij Enver Pasja lag. Buiten dat het grootste deel van de nederlaag wel te wijten was aan de militaire incompetentie van Enver is het belangrijk om de context niet te vergeten.

Sinan Can verteld hoe alle Armeniërs vervolgens de schuld kregen van een wat hij omschreef als “paar duizend Turkse Armeniërs die met de Russen vochtten.” Hier toont Sinan volgens mij aan waar deze documentairereeks echt om gaat, en het is niet om de waarheid.

Hier probeert hij namelijk het aantal Armeniërs die met het Russische leger meevochtten te minimaliseren tot maar een paar duizend. Het werkelijke aantal lag echter veel hoger, vanuit Sivas alleen al gingen er 15.000 Armeniërs zich gaan aanmelden bij het Russische leger en nog eens 15.000 gingen meevechten met de irreguliere bende’s om de toevoerlijnen van het Ottomaanse leger te beschadigen. Bij Karekin Pastermadjian zijn comité voegden zich ongeveer 50.000 Armeense vrijwilligers waarvan 20.000 uit Rusland, gezien de meeste Armeniërs uit de westerse landen zich aansloten bij geallieerde legers in West-Europa kunnen we aannemen dat ongeveer 30.000 Ottomaanse Armeniërs zich bij Karakin toevoegden.

Het waren dus in tegenstelling als Sinan beweert niet een paar duizenden, maar eerder tienduizenden om het nog maar zacht uit te drukken.

Arrestatie’s van de “culturele Armeense elite van Istanbul”

Hier komt Sinan weer aan het woord waarin hij zegt dat de culturele elite werd opgepakt, dat deze veelal Dashnak en Hunchak leiders waren maakt natuurlijk voor hem en zijn kritische geest niet uit. Dat Taner Akcam vervolgens zegt dat ze vol verbazing zaten maakt dan ook als je mijn voorgaande tekst hebt gelezen geen logica, de Dashnaks waren al gelijk dat ik zei in een oorlog met de Ottomaanse regering en hadden de kant van de geallieerden al gekozen. Zijn getuigenis over 1 bepaalde dashnak leider is hier dan ook irrelevant gezien iedereen dit zou gezegd kunnen hebben om zich zo uit de situatie te redden.

Ara Halici gaat vervolgens verder waarin hij zegt dat de Armeense elite (dashnak en hunchak leiders) gedeporteerd worden naar het binnenland waarvan niemand nog leven zou terugkeren.

“Op het helpen van Armeniërs, stond de doodstraf” – Ara Halici

web234qwsffsdvc9

Dit, volgens mij, heeft Ara volgens mij uit Taner Akcam zijn boek, in The Young Turks and their crime against humanity, schrijft Taner Akcam namelijk dat:

“the distribution of aid to the [Armenian] deportees was absolutely forbidden. Humanitarian workers and the government officials who closed their eyes to these distributions were to be ‘severely punished.’”

Deze beschuldigingen hebben naast het feit dat ze geen basis hebben geen enkel verband met de werkelijkheid. De Franse historicus Maxime Gauin antwoordde dan ook op deze beschuldigingen;

“Mr. Akçam bases his allegation on a “Communication from interior minister Talat to theCommand of the Ottoman Army, dated 25 March 1916,” but in fact, the contentis entirely different. Not only this is not Talat personally who uses the words“several punished” (he forwards a document where this wording appears) but these “punishments” had a quite narrower scope:“the heavy penalties givento the officials who allow the secret distribution of money [my emphasis] among the Armenians.”Neither the distribution of money under the control of Ottoman officials nor the in-kind help is forbidden; on the contrary, it is explicitly written that the distribution of money under the control of the Ottoman officials is legal.This is confirmed by American documents, forinstance a letter of an American relief worker, Annie Allen, to William W. Peet, treasurer of the American Board of Commissioners for Foreign Missions (ABCFM), where she explains how she is distributing money to relocated Armenians, without evoking any problem.”

 

“Kemal Bey was 1 van de weinige die werd veroordeeld voor zijn misdaden”, aldus Sinan

web312qfewdwes

Hoewel de zaak omtrent Kemal Bey een redelijk verwarrende is die ik eerder nader moet onderzoeken voor ik er een sterke mening over kan geven is het belangrijk om op te merken dat de Ottomaanse overheid zelf verschillende massamoordenaars en criminelen oppakte en executeerde. Waarvoor dus wel de doodstraf op stond was het geweld plegen tegenover de Armeniërs en niet het omgekeerde zoals in de documentaire wordt voorgesteld.

Verschillende rechtszaken bewijzen dit dan ook dat de comité van eenheid en progressie sterk reageerde tegenover criminele actie’s die tegenover de Armeense bevolking werden gepleegd. Al in 1915 werden er ongeveer meer dan 20 moslims opgehangen, en in de lente van 1916 werden 1.673 moslims naar gearresteerd, waarvan 67 ter dood veroordeeld en opgehangen, 524 gevangenisstraf, en 68 gedwongen arbeid.

Bronnen: Guenter Lewy, The Armenian Massacres in Ottoman Turkey, (Salt Lake City: University of Utah Press, 2005), p. 111; Stanford J. Shaw, From Empire to Republic. The Turkish War of National Liberation, (Ankara: TTK, 2000), tome I, pp. 57-58

Yusuf Halaçoğlu, The Story of 1915. What Happened to the Ottoman Armenians?, (Ankara: TTK, 2008), pp. 82-87. See also Yusuf Halaçoğlu, Facts on the Relocation of Armenians, 1914-1918, (Ankara: TTK, 2002), pp. 83-86; Hikmet Özdemir and Yusuf Sarınay, Turkish-Armenian Conflict Documents, (Ankara: TTK/TBMM, 2007), pp. 281, 261, 285, 294, 299, 317, 347, 349 and passim.

In de Britse archieven zijn er Ottomaanse documenten (die werden meegenomen na de Eerste Wereldoorlog) te vinden die expliciet het vermoorden van Armeniërs verbieden. (bron: SR Marine, Turquie, n° 1504, 30 décembre 1919, SHD, 1 BB7 234.)

De Teshkilat Mahsusa (speciale organisatie)

web3qwefacdsewds

(De Speciale Organisatie tijdens de Ottomaanse-Italiaanse oorlog in Libië)

Tijdens de documentaire wordt de teshkilat mahsusa beschuldigt van een groot aandeel te hebben gehad om de Armeense bevolking in hinderlagen te lokken om ze vervolgens te vernietigen.

Ervin Staub, een geweldpsycholoog, vertelt: “Een van de dingen die ik ben gaan beseffen, en dat ook waar is bij andere genocide’s maar ik het voornamelijk besefte bij de Armeense genocide is dat er soms speciale groepen of troepen werden opgericht die daders worden. Terwijl de Armeniërs naar de woestijn werden gestuurd werden er gevangen uit de gevangenissen gehaald om de Armeniërs onderweg uit te moorden.”

Raymond Kevorkian vertelt ongeveer hetzelfde: “Ze gebruikten bijna altijd Para militaire organisatie’s, om heel simpele redenen. Als je het gewone leger inzet voor dit soort geweld tegenover de burgerbevolking dan ontwricht je daarmee de discipline en de structuur van dat leger. Dan krijg je een soort besmetting binnen het leger. De Jonge Turken waren zich daarover al bewust van dit probleem en maakten daarvoor ook gebruikt van de Teshkilat Mahsusa.”

Taner Akcam vervolgt het met aan te duiden wie er allemaal in die organisatie zat en dan gaat Ara Halici verder: “Buiten de stad [Erzincan] had de Speciale Organisatie hinderlagen opgezet waarin zo een groep [Armeniërs] werd aangevallen en vermoord. Dag in, dag uit.”

Deze beschuldigingen zijn niet nieuw, Taner Akcam’s leraar Dadrian stond er bekend om deze organisatie ook te beschuldigen van de genocide te hebben uitgevoerd.

“The Ittihadist [Unionist] leaders redeployed the brigand units for use on the home front internally, namely against the Armenians. Through a comprehensive sweep of the major cities, towns, and villages, containing large clusters of Armenian populations, the Special Organization units, with their commanding officers more or less intact, set to work to carry out Ittihad’s blueprint of annihilation.”

-Dadrian, “The Role of the Special Organization,” p. 56.

Wat was de Speciale Organisatie ?

De Speciale Organisatie was een speciale organisatie die grotendeels bestond uit vrijwilligers en die werd geleid door professionele officieren, je zou het kunnen vergelijken met een moderne speciale operatie eenheid. Het probeerde rebellie’s te provoceren en te ondersteunen op vijandig gebied, rebellen te bevechten op eigen gebied, te spioneren, counter spionage uit te voeren en andere zaken die ongepast zouden zijn voor de conventionele militaire eenheden van het Ottomaanse leger. Wat verder nog belangrijk is om op te merken is dat deze organisatie zijn orders van het Ministerie van Defensie kreeg en niet van de partij of vanuit het ministerie van Binnenlandse zaken. [1]

[1] Askeri Tarih ve Stratejik Etüt (ATASE), BDH Koleksıyonu Kataloğu-4 (Ankara: undated). First World War Catalogue, no. 4, of the military archives lists files of the Special Organization detachments, proving that these detachments were under Ministry of Defense command.

Hun rol in de massamoorden;

Het is nooit bewezen dat de Speciale Organisatie enige vorm van betrekking had tot de massamoorden die werden gepleegd tegenover de Armeense bevolking net als dat Phlip Stoddard (de enige persoon naast Polat Safi ) die een academisch werk rondom de organisatie heeft gepubliceerd ook beweert. Ja inderdaad net als Taner Akcam en Dadrian beweren bestond een deel van deze eenheden uit voormalige gevangen maar het is nooit bewezen dat zij noch een betrokken waren met de massamoorden noch de leiding over deze slachting hadden.

http://www.meforum.org/991/armenian-massacres-new-records-undercut-old-blame#_ftn13

Buiten dat is het nog ironisch dat er zelfs een Duitse officier de Armeense soldaten in de Speciale Organisatie prees voor hun vechtlust, dus blijkbaar had het hoofdinstrument om de Armeense bevolking uit te roeien zelf Armeense soldaten in hun rangen.

Paul Leverkuehn, Posten auf ewiger Wache: Aus dem abenteuerlichen Leben des Max von Scheubner-Richter (Essen: Essener Verlagsanstalt, 1938), p. 33.

Taner Akcam komt vervolgens aan het woord: “Wat ik je nu ga vertellen is geen interpretatie of een conclusie van mijzelf. Het zijn de rechtbankverslagen. Het ministerie van de binnenlandse zaken stuurde deze deportatieorders naar gouverneurs en stuurden tegelijkertijd partijsecretarissen. Deze zouden soms de bevelen overhandigen om te moorden, soms lieten ze het alleen maar lezen en soms stuurde zelfs Talaat Pasja zelfs telegrammen.” 

Indien iemand deze bevelen in de reacties kan aantonen zullen we nooit weten wat hij hiermee bedoelde.

“…wordt er een tweede beslissing genomen. De Armeniërs uitroeien die nog in de kampen [in Ottomaans Syrië] leven.”

web23qfwevads qfsvx

(“wordt nog vervolgd”)

“Armeniërs namen maar wraak.”

Sinan en Ara gaan op bezoek bij een oude Turkse man die spreekt over hoe de Armeniërs de Turkse bevolking in Erzincan grote leed hebben aangedaan; vervolgens komt de Turkoloog Zürcher aan het woord waar dat hij zegt dat de Armeniërs aan het einde van de oorlog (1917) ook wraak hebben genomen. Sinan Can spreekt dan vervolgens: “De meeste mensen denken hier dat de Armeniërs zijn begonnen met geweld maar waarschijnlijk waren dat wraakacties. Tussen de drie en zesduizend Turken zijn hier vermoord door de Armeense bataljons. Maar over de bloedige deportaties die daarvoor voorafgingen wordt meestal over gezwegen.”

“Wraak”
Net zoals ik al even daarboven uitlegde was het niet enkel wraak dat een rol speelde in de massamoorden tegenover de moslims. Het racisme dat leefde binnen de ARF en vandaag nog steeds leeft was de hoofdoorzaak van de vroege massaslachtingen die zich voornamelijk rondom Van voltrokken zijn. Voordat de Ottomaanse regering tot een relocatieplan overging waren de massamoorden al begonnen, tijdens de winter van 1914-1915 werden verschillende Koerdische en Turkse dorpen ook compleet weggeveegd rondom Van, toen de Armeense revolutionairen dan verenigd waren vielen ze (geleid door de ARF) de stad Van aan in April 1915. Dit zou tevens de hoofdoorzaak zijn waarom de Armeense bevolking in Oost Anatolië (met uitzonderingen) werd gedeporteerd.

Duizenden moslims werden afgeslacht en de Joodse gemeenschap in Van werd virtueel uitgeroeid toen de Dashnak beweging deze stad in handen kreeg, nog voor de deportatie’s begonnen. Het ontkennen dat de Armeniërs de eerste schot losten is puur het negeren van de waarheid maar het beschuldigen dat de Ottomaanse overheid juist de eerste schot loste is puur een geval van het verdraaien van historische feiten.

Aflevering 4

Op bezoek bij Perincek.

Sinan Can is op zoek naar tastbaar bewijs en gaat naar Mehmet Perincek. Hij komt nauwelijks aan woord en tijdens de documentaire wordt hij al onderbroken voordat Sinan dan ook daadwerkelijk zelfs zijn mening serieus probeert te nemen. Sinan zegt: “Dat hij het gerechtvaardigd vindt dat de hele Armeense bevolking moest lijden vanwege het gedrag van een paar nationalisten.”

Nu ik was er niet bij maar ik hoorde hem tijdens de documentaire niet zeggen dat hij het gerechtvaardigd vond dat de hele Armeense bevolking zou gedeporteerd zou worden. Wat hij echter bedoelt is hetzelfde als Erickson in verschillende werken ook beschrijft, namelijk dat de relocatie’s puur uit militaire noodzaak waren, dit is tevens ook de reden dat de Armeniërs in verschillende steden gelijk Konya, Istanbul en Izmir grotendeels in relatieve rust bleven leven omdat ze daar juist geen militair gevaar voor het Ottomaanse leger vormden.

Verder is het interessant dat Talaat Pasja ongeveer dezelfde mening deelde als die van Sinan Can,

“Tot vandaag de dag voel ik een grote pijn en stress dat ik onbekwaam was om de wreedheden die waren uitgevoerd tegenover de mensen buiten het gebied waar werd gerebelleerd en er absoluut niets mee te maken hadden.” 

Vervolgens komt Kevorkian weer aan het woord:

“De klassieke Turkse logica luidt: de Armeniërs hebben hun genocide aan zichzelf te danken. Op dergelijke academische logica heb ik weinig te zeggen. Ik betwijfel of het historici zijn geweest die dit soort uitspraken deden. Het waren waarschijnlijk propagandisten” 

Geen idee wat Sinan bedoelde door dit stuk opnieuw te laten zien maar de meeste Turkse historici voor zo ver ik weet schrijven nergens noch beweert Perincek hier dat de massamoorden die plaatsvonden tegenover de Armeense bevolking puur de schuld zijn van de Armeense bevolking zelf. Verder is het toch wel ironisch dat Kevorkian, een historicus die gebruikt maakt van de Andonian-documenten, die later niet bleken authentiek te zijn gelijk dat verschillende academici ( Donald Bloxham, Taner Akcam, Hilmar Kaiser en Ara Sarafian) die wel de gebeurtenissen als genocide beschrijven ook vaststellen, anderen beschuldigt van niet academisch te zijn.

De gefabriceerde foto

web13feqvdwrf

Hier ziet men een Ottomaanse ambtenaar die zo barbaars is dat hij een stuk brood omhoog houdt terwijl de arme uitgehongerde Armeense mensen naast hem er niet aan kunnen, yeah right. Ik zal eens vertellen waarom deze foto niet authentiek is.

Als we al eerst kijken naar de foto vallen er ons paar dingen op, ten eerste hoe trok de fotograaf deze foto ? De meeste fotografen indertijd hadden redelijk primitieve fototoestellen, moest hij dit hebben gezien zou het nog even duren voordat zijn fototoestel klaar zou zijn om de foto te trekken, om zo een goede foto te maken zou hij vervolgens aan iedereen op de foto moeten vragen in een perfecte pose te staan, wat dus geen logica maakt. Waarom zou deze ambtenaar willen geassocieerd willen met zo iets vreselijks ?

En kijk eens naar zijn rechterarm en linkerbeen, valt er je iets niet iets op ? De ambtenaar heeft geen been en blijkbaar mist hij ook nog een arm, conclusie foto is niet authentiek.

Lees het volledig verhaal hier:
http://armenians-1915.blogspot.com/2010/01/2999-forging-past-oup-and-armenian.html

Aflevering 5 – De archieven

Sinan Can gaat alleen op onderzoek en snakt naar bewijsmateriaal, hij wilt dan ook de militaire archieven bezoek maar claimt dat deze “potdicht” zitten. Hij bewijst dit tevens niet door een enige bezoek te brengen of een mail te sturen, tenzij het hij deze zaken wel heeft gedaan en het werd niet gefilmd. Punt is dat we niet weten of hij hier echt probeerde binnen te geraken.

De militaire archieven van Turkije echter zitten niet potdicht gezien ik nog een boek thuis heb van een academici die er in heeft gewerkt (Erickson). Naast Erickson hebben hier ook Michael Reynolds (en alhoewel hij het G-woord niet gebruikt is hij niet erg “pro Turks” te noemen), Philip H. Stoddard en Gwynne Dyer hier ook gewerkt. Indien iemand mij hier een historicus kan tonen die een aanvraag indiende maar geweigerd werd hoor ik het graag.

De reden trouwens was omdat hij op basis van Taner Akcam en Kevorkian geloofde dat de Teshkilat Mahsusa hier achter zat, buiten dat deze mythe al boven is ontkracht is deze ook nog eens tegen bewezen door Philip Stoddard op basis van wat hij hier in deze archieven vond. Een beetje professioneler onderzoekswerk zou dan ook geen kwaad kunnen.

Om vervolgens even door te spoelen naar de volgende aflevering komen ze in de Armeense archieven, hier zegt Sinan dat ze in Turkije zeggen dat ze juist nog steeds gesloten zijn maar dat hij en Ara er wel makkelijk een bezoekje konden brengen.

Dit is gewoon weer een misleiding, de Turkse overheid riep op aan de Armeense diaspora om hun archieven te openen. Er zijn verschillende archieven en de archieven die nog steeds worden gecontroleerd door de ARF (de beweging die de deportatie’s provoceerde) zijn niet toegankelijk voor kritische historici of academici. Dit is tevens vastgesteld door de Brits-Armeense historicus Ara Sarafian:

“5. Archives 
Key “Armenian archives” on the Armenian Genocide remain closed to critical scholars. This matter concerns all scholars and should be subject to scrutiny. The most important examples are the archives of the Jerusalem Patriarchate, which include materials from Ottoman Turkey related to the Genocide. Partisan scholars have used these archives in their work, though their assertions cannot be checked. In the 1980s the Zoryan Institute collected the private papers of individuals in the Diaspora, yet the materials have remained under lock and key. Such standards should not be acceptable within our communities. We should object to them as we object to any manipulation of Ottoman archives in Turkey today.”

http://www.gomidas.org/press/show/14

Bahaettin Sakir en de Armeniërs in Kastamonu

web132qefw2qewdvsc

Tijdens de vijfde aflevering ging Sinan Can op zoek naar een order om de Armeense bevolking uit te roeien, hij beweerde dat de “historici” [geen verwijzing] zeiden dat Armeense bevolking werd uitgeroeid door de Speciale Organisatie en alhoewel ik daar in mijn volgende berichten ga terugkomen ga ik mij eerder fixeren op dit kleine fragment.

Hij gaat op bezoek naar een specialist die Ottomaans kan lezen, hij vertaalt een bepaalde aanklacht tegenover Bahaettin Sakir, het gaat namelijk om een bepaald onderwerp gaat de Ottomaanse specialist verder.

Sinan Can zegt dan:

“De verdachte rechts op de foto is Talaat Pasja, de verdachte links was heette Bahaettin Sakir. Hij was de baas van de Speciale Organisatie en één van de machtigste mannen onder de Jonge Turken.”

Hij gaat vervolgens verder met:

“Tijdens het tribunaal worden telegrammen van zijn hand besproken, ze zijn op echtheid gecontroleerd [door wie ?]. De Ottomaanse staatskoerand citeert ze letterlijk.”

Vervolgens gaat de Ottomaanse specialist verder:

“De gouverneur van Kostamonu zegt dat er hier geen deportatie nodig is. De Armeniërs veroorzaken hier geen last en verzetten zich niet tegen de staat. Daarom moeten ze niet gedeporteerd worden. Sakir bleef echter doordringen en zei tegen de gouverneur dat hij ze echter moest deporteren.”

En dan neemt Sinan Can weer het woord: “Er is 1 telegram bij dat niets aan de duidelijkheid overlaat, dit is wat Bahaettin Sakir schrijft aan een provinciegouverneur, het is een taakopdracht om te moorden. Dit is het bewijs dat de Turkse overheid doelbewust de Armeniërs vermoordde”

http://bloedbroeders.vara.nl/media/338084

Misleiding

Er zijn verschillende misleidingen in wat Sinan Can hier zegt, ten eerste was Bahaettin Sakir nooit het hoofd van de Speciale Organisatie maar was dit Hüsamettin Ertürk. [1] De 2de misleiding hier is dat hij de comité van eenheid en progressie verwart met de Jonge Turken, de comité was maar een kleine groep binnen de Jonge Turken en er waren gedurende de gehele oorlog ook verschillende oppositiepartijen binnen de Jonge Turken tegen de comité.

De grootste misleiding die hij hier echter maakt is echter dat hij dit het bewijs noemt dat de Ottomaanse overheid (niet de Turkse) de Armeense Ottomanen wouden uitroeien, dit kleine document zou volgens hem de intentie van de Ottomaanse overheid vaststellen. Waar hij dan citeert dat Bahaettin Sakir expliciet oproept om de Armeense bevolking daar uit te moorden wordt niet vermeld en wordt er alleen maar heel simpelweg het document getoond alsof de kijker Ottomaans kan lezen.

Iets anders dat Sinan Can hier vergeet is namelijk dat nadat de gouverneur van Kostamonu aftrad Talaat Pasja naar de nieuwe gouverneur schreef:

“Er is geen nood, noch de tijd, om de Armeense bevolking te deporteren in je provincie.” Maanden na deze telegram werd de Armeense bevolking wel nog verdeelt onder de naburige dorpen en districten waar geen andere Armeniërs woonden zodat de vluchtelingen uit het 4de leger regio zich daar konden vestigen.[2]

[1] Yücel Güçlü, “Mislabeling Genocide?”,The Middle East Quarterly, Spring 2006, pp. 67–68,http://www.meforum.org/969/the-great-game-of-genocide
[2]Telegrams of Talat to the governorate of Kastamonu, 23 October 1915 and 20 April 1916, TACD, pp.341 and 439.

Conclusie

Dit “kort” stuk die ik net heb geschreven heeft geen bedoeling om de lezer te overtuigen of het nu wel/geen genocide was, het geeft echter de lezer een idee dat niet alles in documentaires te zien zijn betrouwbaar zijn. Hoewel Sinan en Ara zichzelf voorstellen als 2 personen die uit zijn naar de historische waarheid bleek het eerder een documentaire te zijn hoe ze er zelf emotioneel mee “worstelen” en hun eigen familiegeschiedenis. Jammer gezien ik wel had gehoopt op een objectieve documentaire waar experts zouden zitten die verschillende boeken omtrent de zaak hebben geschreven, in in tegenstelling lieten ze Taner Akcam spreken, een academici wiens werken al verschillende keren zijn bekritiseerd met academische reviews. [1] Zijn [Taner Akcam] enige tegen antwoord was echter wat geschreeuw.

http://www.turquie-news.com/rubriques/editos-tribune-libre/28393-taner-akcam-repond-par-un-cri-de.html

Erik Jan Zürcher, een turkoloog, wiens werk grotendeels is gebaseerd op die van Taner Akcam. Of dat Ayhan Aktar, een professor die al zijn professionaliteit bewees met het verhaal rondom Torosyan die later niet authentiek bleek te zijn [2], iets dat ze ook niet belangrijk genoeg vonden om erbij te vermelden. Terwijl ze dit wel deden met Yusuf Halacoglu wiens werken zelfs werden geprezen door Hilmar Kaiser (een historicus die verschillende boeken omtrent de genocide heeft geschreven), noch werden er enige serieuze vragen aan hem gesteld of kwam er van Sinan enige vorm van begrip voor zijn argumenten.

Mijn conclusie is dan ook negatief, in de documentaire werden ronduit grote fouten gemaakt zonder dat er enige diepgang bestond. Vaak werden er ook niet al te duidelijk voorbeelden gegeven maar werd er te vaak gebruik gemaakt van emotie’s die naar mijn ogen wel niet horen als je bezig bent met een historische documentaire als een professionele journalist. Ook werden gigantische delen weggelaten, namelijk het deel van de Turkse onafhankelijkheidsoorlog waarin het Armeense legioen tegen de Turkse nationalisten vocht en natuurlijk de Turks-Armeense oorlog. Werd er met geen 1 woord gerept over de Armeense IT leden of Armeniërs die werden vermoord door de Dashnak beweging.

De documentaire in mijn ogen was dan meer een herhaling van een wikipedia artikel met 2 Nederlanders (met hun afkomst in Anatolië) die puur worstelden met hun eigen gevoelens dan met de historische waarheid. Wat ik wel positief vond is het feit dat het mij heeft gemotiveerd, ik was namelijk al geïnteresseerd in deze gebeurtenissen maar na deze documentaire ben ik me er nog meer gaan in verdiepen. Zoals ik al zei hoop ik niet dat mensen hier een mening gaan krijgen of het nu wel een genocide of niet was maar dat ze eerder wat academische artikels kunnen lezen, indien je dan ernaar uitkijkt zou ik de lezer hier dan adviseren om deze pagina in de gaten te houden.

Dit stuk is trouwens snel geschreven, indien je vragen hebt naar bronnen of meer uitleg bij een desbetreffende onderwerp kun je dit altijd vragen in de reacties. De schrijver van dit artikel is trouwens nog bezig met artikels te schrijven die dieper in de genoemde onderwerpen zullen ingaan.

Erivan extra

In aflevering 6 kwamen ze vervolgens aan in Yerevan, een stad die vroeger deel uitmaakte van het khanaat van Yerevan en een Tataarse meerderheid had. Later werden ze grotendeels etnisch gezuiverd [3], er werd echter hieraan geen enkel woord aan besteed tijdens hun bezoek.

[1]https://www.academia.edu/11715403/_Proving_a_Crime_against_Humanity_
[2]https://www.academia.edu/7824251/Torosyan_Belgeleri_ve_Sonras%C4%B1
[3]In English (Excerpt from the 3rd page of the document )

“…As for these [military] operations, I obtained from witnesses who came back recently from Armenia some information on how the operations are executed. In the south of Erivan, at the end of last June, the Armenian troops encircled 25 Tatar [Azerbaijani] villages, inhabited by more than 40,000 Muslims [Azerbaijanis]. This population, too close to the capital city to have any designs of independence, had always been quiet and peaceful; they were expelled with cannon shots to the Arax river and were forced to leave their villages, which were immediately occupied by [Armenian] refugees. During this event, about 4,000 persons were put to death, including women and children, drowned by Armenian soldiers in the Arax river.
It did not seem to me unnecessary to report these details, which show that it is not always ‘the same ones who are massacred….’”

Damien de Martel, French High Commissioner in the Caucasus, report to the ministry of Foreign Affairs, July 20, 1920 (archives du Ministère des Affaires Etrangères de la République Française, microfilm P 16674).

http://turkish-ichistory.com/2015/03/newsarticles/

 

Door: Turkse Cultuur en Geschiedenis 

Dit artikel is verschenen op http://turkscultengesch.com

May 19, 2015
Loading posts...